Alone

Despite the fact that humans are fundamentally alone, being one is a scary proposition. Unless you have a siamese twin attached to you somewhere.

Family. One can easily assume that if you’re not an orphan, you’d have a family to belong to. Sad to say but that is never always true. In a dysfunctional family setting governed by to each his own, one is still alone.

Friends. One is not alone if he has a lot of buddies. And yet, after the last drop of alcohol, after the laughter die down to silence, one is still alone.

Loved one. I am not just talking about consanguinity. When you have thought to have found the one person you can share the rest of your life with… boom! You find yourselves going in separate ways. Then, again, you are alone.

So am I.

Way back into [tagalog] BLOG…

Nahagilap ko ang aking kauna-unahang blog kagabi. As in jurassic me. Ang maganda pa, nahulaan ko din ang password sa account na yun makalipas ang ilang pagtatangka.

Syempre, reminisce to the max. Nakapagpagana pa lalo ang pagwaYM at pagkoquote ng mga pinagsususulat ko dun ng isang kaibigan. With matching hirit na magaling (daw!) akong magsulat. Op kors, BFF na kami.

Kanina naman, nakita ko sa ym ng isang kumare na nagcomment sya sa isang blog. Although kapangalan ng blog ang isa sa mga ex ko na medyo bitter pa ko, nacurious ako at binasa ko na din.

Nakatulong ng malaki ang magandang larawan sa sidebar. Sino nga ba yung ex ko… na bitter pa ko? Hahaha!!! Di lang pala maganda ang blog author, nakakaaliw din ang mga blog entries nya. Panalo!

At dahil sa dalawang blog na yan, gusto ko na uling magblog ng tagalog. Pasensya na sa segue way. Yun lang aktwali ang gusto kong sabihin. Sayang naman kung isang linya lang ang blog entry ko di ba?